Po II wojnie światowej Polska przestała być niepodległym krajem i stała się kolonią okupowaną przez Sowietów. Powojenna komunistyczna okupacja kontynuowała proces wyniszczania Polski. Komunistyczna dyktatura odebrała Polakom: własność, sprawiedliwość, praworządność, tradycję, demokrację, pamięć o bohaterach i tożsamość. Komunistyczna władza karała za: honor, uczciwość, patriotyzm, odpowiedzialność, bohaterstwo, przywiązanie do wolności i niepodległości, ideowość, zaangażowanie społeczne. Rządzący Polską agenci Sowietów zniszczyli także: etos pracy i przedsiębiorczość Polaków. Komunistyczne młodzieżówki PZPR „dla wielu konformistycznie nastawionych młodych ludzi stanowiły przepustkę do beneficjów płynących z udziału we władzy”. Nie da się ukryć że Tomasz  Łabuszewski w swej pracy nie bawi się w obronę cnoty kolaborantów reżimu (co jest dziś postawą wymuszaną przez środowisko „Gazety Wyborczej”), lecz szczerze, z szacunkiem dla przyzwoitości, dobitnie, wskazuje amoralny i plugawy charakter kolaboracji z komunistycznym reżimem..

Dyktatura komunistyczna wbrew swoim deklaracjom eksploatowała robotników, była wyobcowana z klasy robotniczej. Terror sowieckich kolaborantów był olbrzymim ciężarem ekonomicznym dla wyniszczonego kraju. W 1946 roku budżet bezpieki był dwa razy większy niż budżet na odbudowę zniszczonej Polski. W 1947 osiem razy większy. Komuniści odebrali po wojnie Polakom własność i wolny rynek. Własność zniszczyli, a na rynku doprowadzili do braku najpotrzebniejszych towarów.

Komuniści zlikwidowali w Polsce demokrację. W 1947 roku władza sfałszowała wybory. Po wojnie komuniści systematycznie torturowali, szkalowali i mordowali bohaterów walk o wolną Polskę. Tomasz Łabuszewski w swej publikacji doskonale zderzył biogramy bohaterów i oprawców (Pileckiego i Różańskiego, „Inki” i Jaruzelskiego, Karskiego i Urbana), tożsamość narodową II RP (odwołującą się tradycji insurekcyjnej) i tożsamość narodową PRL (odwołującą się do Lenina i Dzierżyńskiego), rolę Polskich Sił Zbrojnych na zachodzie w walce z Niemcami, z rolą Ludowego Wojska „Polskiego” w agresji na Czechosłowację. Autor zwrócił też uwagę na to że komuniści zastąpili polską lewicę i ruch ludowy, stworzonymi przez siebie atrapami wykorzenionymi z polskości.

W „Rzeczpospolitej utraconej” czytelnik znajdzie też przystępny bilans polskich strat podczas II wojny światowej. Podczas działań wojennych Niemcy zabili 123.000 polskich żołnierzy i 521.000 cywilów. W obozach, pacyfikacjach i egzekucjach Niemcy wymordowali 5.384.000 polskich cywilów. Łącznie z rąk Niemców zginęło 6.028.000 obywateli Polskich (w tym 3.150.000 polskich obywateli uznanych przez Niemców za Żydów, 50.000 uznanych przez Niemców za Cyganów). Niemcy wymordowali 28% polskich wykładowców szkół wyższych, 38% lekarzy (6500), 1794 dentystów, 8.000 nauczycieli, 576 publicystów, 503 plastyków, 382 muzyków, 322 aktorów, 355 architektów, 58% prawników. Wśród duchownych katolickich Niemcy zamordowali 1862 księży, 63 alumnów, 6 biskupów, 580 zakonników, 289 zakonnic. Niemcy wysiedlili 1.151.000 Polaków, wysłali do niewolniczej  pracy w Niemczech 2.803.000 Polaków. Niemcy prowadzili systematyczną akcje fizycznej likwidacji polskiej inteligencji, duchowieństwa i wojskowych. Ofiarami zbrodni niemieckich i sowieckich stały się dzieci, kobiety, mężczyźni, cywile i wojskowi.

Skala zbrodni drugiego okupanta jest mniej znana. Ofiarami sowieckiej okupacji padło zapewne 500.000 zabitych Polaków, 1.800.000represjonowanych. 600.000 deportowano z Kresów w głąb ZSRR, 1.800.000 wypędzono na zachodnie ziemie Polski. Do 1941 sowieci aresztowali do 100.000 Polaków, po 1944 kolejne 100.000. Do Armii Czerwonej sowieci przymusowo wcieli 300.000 Polaków.

Zbrodnie na Polakach autor dokumentuje licznymi fotografiami Polaków zamordowanych przez Ukraińców (ukraińscy naziści z UPA wymordowali od 1943 do 1945 roku 100.000 Polaków), Sowietów i Niemców. Zdjęciami z eksterminacji Żydów i Cyganów (wymordowanych przez Niemców), Ukraińców i Białorusinów (wymordowanych przez sowietów). Zdjęciami zniszczonej Warszawy. Dokumentacją fotograficzną zbrodni powojennych władz komunistycznych.

Po wojnie władze komunistyczne zamordowały w egzekucjach 5.000 polskich patriotów, kilkanaście tysięcy podczas obław (podczas wojny Niemcy zamordowali 60.000 członków polskiej konspiracji, a sowieci kilkanaście tysięcy). Po wojnie komuniści represjonowali 250.000 członków polskiego podziemia. Ci polscy patrioci, którzy znaleźli się na emigracji też zostali pozbawieni swoich praw. „Dla żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie nie było miejsca ani w komunistycznej Polsce, ani w defiladzie w Londynie”. Polaków na sowiecką okupacje w pewnym sensie skazały USA i Wielka Brytania.

W wyniku II wojny światowej, w wyniku działań Niemiec, zniszczeniu uległ majątek Polski warty 50.000.000.000 dolarów amerykańskich (według ich wartości z 1939 roku) czyli 38% majątku narodowego. Nie jest znana wartość majątku zniszczonego przez Sowietów. Okupanci zniszczyli lub ukradli polskie archiwa i zabytki. Niemcy niszczyli 43% zabudowań (w tym zabytki). Niemcy ukradli lub zniszczyli 2.800 obrazów malarzy europejskich, 11.000 obrazów malarzy polskich, 300.000 zabytkowych grafik, 25.000 zabytkowych map, 15.000.000 zabytkowych książek, 50.000 zabytkowych rękopisów. Z 21.000 dworów i pałaców przetrwało 1.700. Wojna i okupacja zniszczyła polski przemysł, rzemiosło, infrastrukturę, środki transportu, instytucje badawcze, mieszkania. Na terenie okupacji sowieckiej sowiecki zniszczyli właściwie wszystko, skala zniszczeń nie jest znana. Zbrodnie okupantów doskonale w albumie obrazują zdjęcia zabytków z II RP i ich powojennych ruin (fotografie te czytelnicy odnajdą w publikacji IPN).

Jan Bodakowski

Odpowiedź: Ponieważ umożliwia im to:
1. Uprawianie inflacyjnej redystrybucji (pozaustawowego opodatkowywania) siły nabywczej pieniądza w swoim kierunku.
2. Monetyzowanie (inflacyjne spłacanie) swoich długów.
3. Tworzenie kredytu ex nihilo i branie od niego procentu.
4. Wdmuchiwanie podatników w wyższe stawki podatkowe poprzez zwiększanie ich nominalnych (ale nie realnych) dochodów.

O: 1. Zaburzanie rachunku ekonomicznego (uniemożliwianie porównywania przychodów i kosztów związanych z podejmowaniem jakiejkolwiek decyzji gospodarczej).
2. Zniechęcanie do oszczędzania (a tym samym do zdrowego inwestowania, gdzie oszczędności stanowią źródło zrównoważonego kredytu biznesowego).
3. Permanentna erozja realnych dochodów.
4. Zniekształcanie występującej w danej gospodarce struktury kapitałowej,czego następstwem są cykle koniunkturalne

P: Czy powyższe punkty wyjaśniają pojawienie się obecnej „Wielkiej Recesji”?

O: Tak.

P: Co powinno się zrobić, żeby jak najszybciej się z niej wydostać?

O:
1. Należy umożliwić rynkowemu systemowi zysków i strat doprowadzenie do bankructwa niewypłacalnych banków i zrestrukturyzowania ich długów poprzez wystawienie na aukcję ich aktywów lub przekształcenie ich w fundusze powiernicze.
2. To samo tyczy się niewypłacalnych rządów.
3. Żadne nowe pieniądze nie powinny być drukowane ani tworzone w formie wirtualnych wpisów księgowych, aby nie przedłużać szkodliwych procesów opisanych w kontekście dwóch poprzednich pytań.
4. Długi publiczne i deficyty budżetowe powinny zostać zmniejszone.
5. Nie powinno się podejmować żadnych „inwestycji rządowych“, gdyż wszelkie tego rodzaju przedsięwzięcia są w najlepszym razie grami o sumie zerowej, nie ograniczonymi rachunkiem zysków i strat, i z konieczności drenującymi siły witalne już i tak osłabionej prywatnej przedsiębiorczości.
6. Powinno się pozwolić na spadek cen i płac do poziomu poprzedzającego okres sztucznej koniunktury (albo nawet niżej), tak aby zaczęły one odzwierciedlać recesyjną rzadkość dóbr, umożliwiały dokonywanie rzetelnego rachunku ekonomicznego i pozwoliły sile roboczej błędnie zatrudnionej w okresie iluzorycznego boomu na bycie ponownie wchłoniętą przez rynek pracy.
7. Powinno się zachęcać ludzi do gromadzenia oszczędności, aby umożliwić skutecznym, ale wolnym od powiązań politycznych przedsiębiorcom dostęp do kredytu niezbędnego by dokonać realokacji błędnie zainwestowanego kapitału w kierunku zastosowań zgodnych z preferencjami konsumentów (zwłaszcza preferencjami czasowymi).

P: Co powinno się zrobić, żeby nie dopuścić do pojawiania się podobnych recesji w przyszłości?

O:
1. Ustawodawstwo o legalnych środkach płatniczych powinno zostać zniesione.
2. Banki centralne powinny zostać zlikwidowane.
3. Podatki od obrotu metalami szlachetnymi powinny zostać zniesione, tak aby metale te mogły odzyskać swoją rolę stabilnych środków płatniczych.
4. Powinna zostać dopuszczona konkurencyjna emisja walut.
5. Rządowe subwencje dla bankrutujących przedsiębiorstw prywatnych powinny być zakazane.

P: Czy powyższe rozwiązania były kiedykolwiek sprawdzone i okazały się skuteczne?

O: Tak, stanowiły one normę w czasie najbardziej zdrowych gospodarczo okresów w historii ludzkości. Spektakularne gospodarcze spowolnienia XX i początku XXI wieku, włączając Wielką Depresję, stagflację lat 70-tych, „bańkę dot-comową” i obecną Wielką Recesję, są rezultatem odchodzenia od nich na przestrzeni ostatnich 100 lat.

Jakub Bożydar Wiśniewski

W ramach owego współdecydowania Polska nie prowadzi już np. polityki zagranicznej, bo są od tego starsi i mądrzejsi. Wbrew wszelkiej logice prawo polskie dostosowywane jest do „wymogów unijnych” takich jak zastąpienie normalnych żarówek „energooszczędnymi” świetlówkami, których utylizacja jest wyjątkowo skomplikowana. No, i rzecz jasna istnieje konieczność wypełniania dyrektyw różnych Komisji Europejskich, dzięki którym np. w Polsce zlikwidowany został przemysł stoczniowy. Ale za to mamy gazrurę pod Bałtykiem, która blokuje wejście do portu w Szczecinie. Oczywiście, „w razie czego” rurę się przesunie jak będzie zanadto przeszkadzać, jak uspokajająco zapowiadają Niemcy i Rosjanie. Tyle, że moim zdaniem owe zapewnienia są warte dokładnie tyle, co zapewnienia ministra Boniego, że do podpisanego porozumienia ACTA można dopisać jakieś nowe protokoły.

Wracając jeszcze na chwilę do rurociągu Nord Stream, warto przypomnieć, że protesty z Polski czy Litwy w kwestii budowy rurociągu podkreślały stricte polityczny charakter przedsięwzięcia nie mający żadnego uzasadnienia ekonomicznego. I co? Dzisiaj z kolei Polska musi wysłuchać protestów niemieckich w sprawie programu budowy elektrowni atomowych, bo jest to wymóg prawa UE, co zapewne przesądza sprawę.

Ostatnim, kuriozalnym w swej wymowie aktem świadczącym o realnej wartości współdecydowania było oświadczenie ministra Zdrojewskiego, że nawet jeśli Polska nie ratyfikuje porozumienia ACTA, to i tak będzie ono u nas obowiązywać, jako zobowiązanie unijne. Cóż, jeśli jeszcze ktoś wierzy, że zgodnie z zapisami Konstytucji RP suwerenem w Polsce jest Naród, to może się już wyzbyć złudzeń.

Ale to nie wszystko. Najwyraźniej bowiem Niemcy, zgodnie z oczekiwaniami wyrażonymi onegdaj w Berlinie przez mieszkańca „strefy zdekomunizowanej”, Radosława S., postanowili przejść na ręczne sterowanie również polskim społeczeństwem. Jeszcze w ubiegłym roku w niemieckiej prasie pojawiły się alarmistyczne doniesienia, że „Prawica w Polsce jest coraz groźniejsza”. Świadczyć o tym mają między innymi antysemickie incydenty w Jedwabnem (profanacja pomnika poświęconego pamięci Żydów zamordowanych przez Polaków), niszczenie dwujęzycznych polsko – litewskich tablic, dewastacja synagogi w Orli czy podpalenie Centrum Muzułmańskiego. No i rzecz jasna frekwencja na Marszu Niepodległości 11 listopada 2011 r. Do jednego worka wrzucani są zarówno narodowcy jak i kibice – w sumie jedna wielka banda chuliganów i bandytów zdaniem niemieckich mediów.

Tego, że Marsz Niepodległości przebiegał zupełnie inaczej, niż pokazywały polskojęzyczne media, niemieccy żurnaliści najwyraźniej nie wiedzą. Chyba też nie wiedzą też o grupie niemieckiego lewactwa, która przyjechała w listopadzie 2011 r. „fizycznie blokować faszyzm” pokojowo, czyli przy użyciu pałek i kastetów na ulicach Warszawy. Najwyraźniej też w Niemczech nie ma problemów z chuliganami stadionowymi czy przejawami rasizmu w wydaniu ideologicznych spadkobierców Adolfa Hitlera i Heinricha Himmlera, szczególnie w rocznice ich urodzin.

Komu przeszkadza prawica? Wiadomo – lewicy, z ideologii której wywodzą się tak „humanitarne” ustroje jak komunizm czy niemiecki narodowy socjalizm, którego „dokonania” w „ostatecznym rozwiązywaniu kwestii żydowskiej” są dobrze udokumentowane.

Tak zwani polscy politycy przy okazji wyborów Prezydenckich, Parlamentarnych, czy do PE za każdym razem podkreślają, że ich celem jest Polska zamożna, szczęśliwa i licząca się na forum międzynarodowym. Jeśli o mnie chodzi, to mam do nich jedno pytanie – a Niemcy i UE pozwolą?

Michał Nawrocki

Fot.: MN

W książce omówione są wszystkie utwory Kaczmarskiego inspirowane malarstwem polskim i europejskim. Kaczmarski angażował się politycznie swoimi piosenkami, z czasem na szczęście dla barda twórczość Kaczmarskiego wyzwala się z kontekstu sytuacyjnego (w PRL Kaczmarski inspirował społeczeństwo do oporu przeciw tyrani, w III RP stał się bardem jednego środowiska gardzącego społeczeństwem).

Wśród malarzy którzy zainspirowali Kaczmarskiego znaleźli się: Johannes Vermeer i Hans Holbein (którzy w swych obrazach ukrywali wiele symboli, tak, że ich obrazy stawały się zaszyfrowanymi przesłaniami, które mogą zdekodować tylko wtajemniczeni), Frans Hals, Michał Anioł (którego rzeźba zainspirowała Kaczmarskiego), Pieter Bruegel starszy (ilustrujący motywy biblijne, antyczne, i z życia codziennego), Hieronim Bosch, Francisco Goya.

Polskimi malarzami którzy zainspirowali Kaczmarskiego byli: Jan Matejko (kreator polskiej tożsamości narodowej), Jan Piotr Norblin, Maksymilian Gierymski, Jacek Malczewski (opisujący los zesłańców na Syberii) oraz wielu współczesnych malarzy polskich.

Jan Bodakowski

Składa się na nią pięć esejów, z których najważniejszy i najdłuższy przedstawia prawdziwą, a jednocześnie nieznaną wielu ludziom, sylwetkę rewolucjonisty. Kolejne – zwłaszcza opisujące dzisiejszą sytuację i losy państw Ameryki Łacińskiej – być może na pierwszy rzut oka nie korespondują bezpośrednio z esejem o Che, ale jeśli przyjrzeć się bliżej tej tematyce, okaże się, że znakomicie ilustrują, jak mocno idee Che, są wciąż „na topie” i jak niszczycielski wpływ wciąż wywierają na życie społeczno-polityczne całego regionu. Nie ulega wątpliwości, że demitologizacja Che to warunek niezbędny, aby ta część świata, mogła normalnie rozwijać się.

Książka nie wyczerpuje oczywiście biografii Che, ale jest znakomitym przyczynkiem, aby zdobyć argumenty i poznać fakty, które w wielu przypadkach są zupełnie nieznane lub skrzętnie ukrywane. Część z tych, którzy noszą na piersi dumnie podobiznę tego zbrodniarza, nie mają zbyt wielkiego pojęcia, kim on naprawdę był, co robił i w jaki sposób. Podsunięcie książki Alvara Vargasa Llosy może skutecznie przekonać nieświadomych ludzi, jak wielka przepaść dzieli rzeczywistość od mitu, który wokół niego powstał. Mitu, który powoduje, że dziś wciąż setki milionów ludzi nie może spać spokojnie bez obawy, że kolejni idealiści pokroju Che Guevary w imię zaprowadzania ustroju, jakiego ludzkość jeszcze nie wymyśliła, nie zapragną budować „lepszego świata” kosztem ich własności w najlepszym razie, a kosztem życia w najgorszym.

Po lekturze tej książki nie sposób nie odnieść wrażenia, że symbolem naszych czasów, idolem wielu światowych gwiazd od świata sportu, przez rozrywkę aż po kulturę, jest człowiek, który był nikim więcej jak zimnokrwistą, bezwzględną, maszyną do zabijania. Dla każdego, kto styka się z młodymi, błądzącymi ludźmi, lektura tej krótkiej książki, a następnie podarowanie jej właśnie takiej osobie, jest niemalże obowiązkowa.

Paweł Toboła-Pertkiewicz

Książkę z 20 proc. rabatem można nabyć w księgarni Multibook.pl

Nawet deklaracja premiera Tuska zgłoszona na poniedziałkowym szczycie (zdementowana co prawda przez min. Rostowskiego – ale kto wierzy w niezdementowane wiadomości?), że chce, by do 2015 roku Polska stała się członkiem strefy euro, niczego nie zmienia w naszej pozycji w UE. Pokazuje jedynie, jak wiele jest w stanie obiecać premier polskiego rządu, byleby tylko zostać kelnerem Angeli Merkel i Nicolasa Sarkozy’ego. Robi to wbrew interesom własnego narodu, ponieważ przyjmowanie euro w momencie, gdy tak naprawdę los tej waluty wisi na włosku, a kolejne kraje eurolandu stoją na granicy bankructwa, jest działaniem wielce nierozsądnym, jeśli wręcz nie sabotażem. Jeśli niemiecka polityka względem słabszych państw, czynienia z nich czegoś na wzór „generalnych gubernatorstw” zacznie nabierać realnych kształtów, III RP ma szanse stać się właśnie jednym z takich „gg”.

Tymczasem Polska wciąż mogłaby odegrać znaczącą rolę w budowaniu przeciwwagi dla tandemu Berlin-Paryż, a nie rolę kelnera, na którą łaskawie zgodziła się w końcu w poniedziałek Francja. Pozycja lidera państw naszej części Europy wciąż pozostaje do zagospodarowania. Gdyby pomiędzy państwami regionu udało się zacieśnić współpracę gospodarczą oraz stworzyć strefę prawdziwie wolnego handlu, wówczas Polska mogłaby powiedzieć o sobie, że jest liderem w „Europie pierwszej prędkości”. Jednak do tego, by chociaż spróbować pójść tą drogą, potrzebni są przywódcy, nie tylko odważni, ale przede wszystkim suwerenni w swoich decyzjach. Tymczasem premier Tusk z ekipą myślą tylko jak by się tu podlizać innym, zapominając o tym, że przede wszystkim służyć powinni własnej ojczyźnie.

Paweł Sztąberek

Potęga mediów

Nie ulega wątpliwości, że w demokracji media, zwłaszcza te elektroniczne odgrywają ogromną rolę jeśli chodzi o kształtowanie i wywieranie wpływu na opinię publiczną. Media potrafią wypromować polityka, ale równie dobrze mogą go zniszczyć. Warto mieć swoich ludzi we wpływowych stacjach telewizyjnych, bo dzięki temu można zostać premierem, co pokazał David Cameron, który był i nadal jest popierany przez koncern medialny Ruperta Murdocha.

Wróćmy jednak do Jarosława Kaczyńskiego i jego partii. Nie wiem, czy zwolennicy tego ugrupowania zdają sobie sprawę, że do końca 2005 r. Prawo i Sprawiedliwość było z mniejszym lub większym efektem wspierane przez popularną polską stację telewizyjną o nazwie…TVN. Dziś oczywiście trudno jest w to uwierzyć, ale tak właśnie było. Swego czasu istniał taki program rozrywkowy „Chwila prawdy”, prowadzony przez Zygmunta Chajzera. W jednym ze świątecznych wydań uczestnikami tej telewizyjnej zabawy byli Lech Kaczyński (jako prezydent Warszawy) i Michał Kamiński (PiS), a w czasie przerw reklamowych puszczano bardzo interesujące reklamówki, promujące Prawo i Sprawiedliwość w wyborach do Parlamentu Europejskiego z 2004 r. Takich przykładów współpracy PiS-u z TVN-em było bez wątpienia więcej. Co więc się stało, że ich wspaniała przyjaźń nagle w 2005 r. dobiegła końca? Dlaczego między największą partią opozycyjną a jednym z największych koncernów medialnych w Polsce nie ma już praktycznie żadnej współpracy? Przecież kiedyś Kaczyńscy byli przedstawiani w TVN-ie jako mądrzy i uczciwi politycy, a dziś we wspomnianej stacji ciężko znaleźć dobre zdanie o PiS-ie. Na tym polega potęga mediów, które potrafią najpierw kogoś wypromować, a później, kiedy ktoś już im nie odpowiada, potrafią go zniszczyć.

TVN zrywa z PiS-em

W 2005 r. Prawo i Sprawiedliwość osiągnęło podwójny sukces polityczny. Wygrali oni wybory parlamentarne, a ich kandydat został prezydentem RP. Czy można chcieć więcej? Nic tylko rządzić. Jednak jak wiadomo to właśnie wtedy doszło do pierwszych starć partii Jarosława Kaczyńskiego z Platformą Obywatelską, która nie mogła pogodzić się z porażką wyborczą.

Kiedy słuchamy wystąpień znanego publicysty Stanisława Michalkiewicza, możemy dojść do wniosku, że tak naprawdę Polską nie rządzą premierzy, prezydenci, ale służby specjalne, a politycy są tylko marionetkami w ich rękach. Gdybyśmy mieli uwierzyć w tę wersję Michalkiewicza, doszlibyśmy do wniosku, że Polską rządzą Wojskowe Służby Informacyjne. Ich agenci pracują m.in. we wpływowych mediach, kształtując opinię publiczną. Idąc tym tropem można zrozumieć, dlaczego do 2005 r. wpływowe medium wspierało partię Jarosława Kaczyńskiego, a później się od nich odwróciło. W momencie, kiedy prezes Kaczyński wypowiedział wojnę WSI, ci mając do dyspozycji swoich agentów w różnych mediach, w tym w TVN-ie rozpoczęli kampanię zohydzania braci Kaczyńskich.

Rządy PiS-u doprowadziły do likwidacji WSI. Opublikowano raport, który został wyśmiany przez wpływowe media. Po za tym partia Jarosława Kaczyńskiego w żadnym razie nie zlikwidowała starego ustroju III Rzeczpospolitej. 21 października 2007 r. PiS stracił władzę, a 10 kwietnia 2010 r. w tragicznych okolicznościach partia Jarosława Kaczyńskiego straciła swoich ludzi, którzy pełnili jeszcze dość ważne funkcje w instytucjach państwowych. Kilka miesięcy później przestali mieć wpływy w mediach publicznych. W tym momencie Prawo i Sprawiedliwość nie ma praktycznie żadnych asów w rękawie. Teraz partia ta może liczyć już tylko na kryzys i na nic innego. Kiedyś mieli bardzo wiele, dziś nie mają już prawie nic.

Zabezpieczenie na wypadek utraty władzy

Wielu dziennikarzy, sympatyzujących z PiS-em mocno lamentowała, kiedy wyrzucano ich z mediów publicznych. Dziś krytykują obecne władze za to, że nie ma dla nich miejsca w przekazie medialnym. Zwolennicy PiS-u nie mogą uwierzyć w to, że z Telewizji Polskiej i Polskiego Radia znikły ich ulubione programy. Ale właściwie do kogo oni mają mieć pretensje? Zarzucają obecnej ekipie rządowej, że promuje w mediach publicznych siebie samych, a nie opozycję. A niby kogo mieliby promować, jeśli nie siebie? Za rządów PiS-u w TVP i PR mieliśmy aż za dużo programów promujących Prawo i Sprawiedliwość, szczególnie wtedy, gdy prezesem Telewizji Polskiej został Andrzej Urbański, a szefem Polskiego Radia był Krzysztof Czabański. Jarosław Kaczyński nie zabezpieczył się na wypadek utraty władzy w mediach publicznych i dziś właściwie nie ma żadnego wpływowego medium elektronicznego (poza Radiem Maryja i Telewizją Trwam), które realnie wspierałoby jego partię. Co prawda swego czasu przejęta przez Ruperta Murdocha TV Puls mogła z czasem zaistnieć na polskim rynku medialnym. Zastanawiające jednak było to, że nowa ramówka, w której pojawiły się programy informacyjne i publicystyczne wystartowała dokładnie tydzień po przegranych przez PiS wyborach parlamentarnych. Z punktu widzenia PiS-u co najmniej o tydzień za późno. TV Puls coraz bardziej się rozwijała, w planach było nawet uruchomienie kolejnego kanału informacyjnego. Szybko jednak okazało się, że konkurencja na polskim rynku medialnym była za duża i Murdoch wycofał się z Polski, a TV Puls przestała nadawanie programów informacyjnych i publicystycznych.

Każda szanująca się partia, która chce zdobyć władzę w demokracji musi mieć swoich ludzi w mediach. Tylko w ten sposób można osiągnąć sukces wyborczy. Jarosław Kaczyński jak widać tego nie pojął. Czyżby myślał, że już zawsze będzie miał wpływy w mediach publicznych? Niezależnie od tego, co myślał prezes Kaczyński, zdaje on sobie sprawę z tego, że media o. Tadeusza Rydzyka i Gazeta Polska nie wystarczą, by wygrać wybory.

PiS vs WSI

Jarosław Kaczyński nie zabezpieczył się na wypadek utraty władzy, zwłaszcza w mediach publicznych. Jednak gorszą rzecz zrobił ws. likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych. On zlikwidował WSI, ale jak widać nie do końca. Nie wprowadził też żadnych zmian do konstytucji, które gwarantowałyby mu bezpieczeństwo. Jarosław Kaczyński chciał się pozbyć ludzi z Wojskowych Służb Informacyjnych i sam przejąć kontrolę nad państwem, jak to zrobił Viktor Orban na Węgrzech. Problem w tym, że w sprawie WSI odwalił on tzw. fuszerkę. Nie rozprawił się z nimi do końca. Co więcej pozwolił im rozwinąć skrzydła w mediach nie kontrolowanych przez PiS, i w ten sposób rozpoczęto wielką kampanię zohydzania partii Jarosława Kaczyńskiego, która trwa do dnia dzisiejszego.

PiS to romantyczni patrioci

Prawo i Sprawiedliwość jest specyficznym ugrupowaniem, które lubi mówić o ważnych wydarzeniach z historii Polski. PiS dość często rozpamiętuje o polskiej martyrologii, lubi mówić o wielkich powstaniach narodowo-wyzwoleńczych, które wpłynęły na losy naszej ojczyzny. Partia ta w szczególny sposób rozpamiętuje powstanie warszawskie. Oczywiście nie ma niczego złego w przypominaniu tych wydarzeń, problem polega na tym, że partia Jarosława Kaczyńskiego rozpamiętuje właściwie tylko te tragiczne wydarzenia z dziejów historii Polski. Inicjator Muzeum Powstania Warszawskiego śp. Lech Kaczyński udowadniał, że zryw powstańczy mieszkańców stolicy z 1944 r. był wielkim bohaterskim wyczynem, mimo że skończył się tragicznie.

Może to głupie porównanie, ale podobną mentalność mają obecni politycy PiS. Zdecydowali się wypowiedzieć wojnę wielkiemu przeciwnikowi – WSI. Jest rzeczą oczywistą, że instytucja ta była szkodliwa dla państwa polskiego i trzeba było ją zniszczyć. Problem polega na tym, że ówczesny rząd PiS-u chyba nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, z kim szedł na wojnę. Dziś zwolennicy Prawa i Sprawiedliwości szczycą się tym, że zlikwidowali Wojskowe Służby Informacyjne, mimo że tak naprawdę przegrali z nimi wojnę. Mimo, że WSI formalnie nie istnieją, tak naprawdę pokazały swoją siłę na tyle skuteczną, że zabrały im władzę i nie pozwalają im już jej oddać.

Tacy są właśnie romantyczni patrioci. Podejmują się wielkiego działania, oczywiście bardzo często szlachetnego, ale z realnego punktu widzenia niemożliwego do wykonania. Tak oto za sprawą dowódców powstania warszawskiego doprowadzono do niemal całkowitego zniszczenia stolicy państwa polskiego. To także dzięki Jarosławowi Kaczyńskiemu PiS stracił władzę i już jej najprawdopodobniej nie odzyska.

Jeśli kiedyś Jarosław Kaczyński sięgnie jeszcze po władzę, to raczej tylko za sprawą jakiegoś ważnego zdarzenia, np. kryzysu finansowego. W demokracji Kaczyński jest już właściwie skończony. Zbyt wielu go znienawidziło, popadł on w konflikt ze zbyt wieloma grupami interesów, które teraz zrobią wszystko, by ten człowiek już nigdy nie zasiadł na żadnym wpływowym urzędzie państwowym.

Muszę zmartwić zwolenników PiS-u, którzy wierzą w to, że jeszcze kiedyś będziemy mieli Budapeszt w Warszawie. Nic na to nie wskazuje. Dotychczasowe postępowania prezesa PiS dobitnie pokazują, że potrafi on jedynie pięknie przemawiać, wielu ludzi na jego widok wykrzykuje „Jarosław Polskę zbaw”, ale tak naprawdę nic przez to nie osiągnął.

Jaki z tego morał? Kiedy się zabierasz za jakąś robotę, rób ją dobrze, a nawet bardzo dobrze, albo wcale jej się nie podejmuj, bowiem w przeciwnym razie twoi wrogowie wykorzystają twoje słabości, by ciebie zniszczyć.

Mateusz Teska

Osoby, które organizowały w całej Polsce protesty przeciwko ACTA, sprzeciwiają się ostatnim działaniom Ruchu Palikota. Uważają, że próbuje zawłaszczyć ich protest i podzielić środowisko, poprzez swoje kontrowersyjne pomysły. Chodzi m.in. o umieszczenie maski na pomniku Chrystusa w Świebodzinie. W oświadczeniu jakie wystosowali czytamy:

Organizatorzy protestów przeciw ACTA (trwa zbieranie podpisów z poparciem, lista będzie aktualizowana)

Kraków – Bartłomiej Piotrowski
Toruń – Krzysztof Cieśniewski
Białystok – Adam Andruszkiewicz
Gdańsk – Angelina Kupidura
Lublin – Paweł Stachyra
Opole – Tomasz Greniuch
Olsztyn – Marcin Bujko
Łódź – Adam Małecki
Warszawa – Jakub Siemiątkowski
Wrocław – Robert Winnicki
Gdynia – Tomasz Pałasz
Sopot – Krzysztof Szymański
Bolesławiec – Andrzej Wiśniewski
Szczytno – Justyna Koziatek
Kluczbork – Jarosław Kubaczowski
Radomsko – Paweł Gałwa
Płock – Mateusz Pietrzak
Jelenia Góra – Marcin Pietrukaniec”

http://a3.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/421734_246633915412457_100001975500377_570039_725460613_n.jpg
http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/428160_246634405412408_100001975500377_570042_396412796_n.jpg
http://a1.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/424020_246634845412364_100001975500377_570044_856151050_n.jpg
http://a7.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/402319_246635308745651_100001975500377_570045_1836170880_n.jpg
http://a4.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/423582_246635878745594_100001975500377_570048_332683706_n.jpg
http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/419725_246636218745560_100001975500377_570049_480142284_n.jpg
http://a1.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/417888_246636782078837_100001975500377_570050_1018011610_n.jpg
http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/418465_246639515411897_100001975500377_570061_1254359923_n.jpg
http://a8.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/405719_246640022078513_100001975500377_570062_574303901_n.jpg
http://a5.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/424109_246641148745067_100001975500377_570065_571373048_n.jpg
http://a1.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/400541_246642522078263_100001975500377_570067_1734206396_n.jpg
http://a3.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/430478_246642938744888_100001975500377_570070_1363502908_n.jpg
http://a5.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/420137_246643785411470_100001975500377_570071_724300595_n.jpg
http://a7.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/402333_246644562078059_100001975500377_570072_55021388_n.jpg

Jan Bodakowski

Od początku roku mamy protesty lekarzy, aptekarzy z powodu burdelu w prawodawstwie, ale TVP1 ma nakaz z góry, żeby uskuteczniać propagandę sukcesów PO, no to ją uskutecznia. Pod Kancelarią Premiera demonstrowała straż graniczna, służba więzienna i policjanci, ale dla redakcji Wiadomości to właśnie jest oznaka wzrostu poparcia dla PO! Straż Pożarna w całej Polsce oflagowała budynki, a telewizja publiczna twierdzi, że to jeszcze jedna oznaka wzrostu  poparcia dla platfusów. Kierowcy blokują drogi i stacje benzynowe, bo domagają się obniżki akcyzy na benzynę, a na szklanym ekranie uśmiechnięta pani redaktor oświadcza, że Platformie Obywatelskiej to nie zaszkodzi. Dziesiątki tysięcy internautów demonstrowało przeciw podpisaniu przez rząd dyktatury pod kryptonimem ACTA, a TVP1 twierdzi, że poparcie dla PO i tak wzrosło!

Dziennikarze telewizyjni urządzają sobie już jawne kpiny ze społeczeństwa, bo tak dalece oderwali się od realiów rzeczywistości,  że aż lansują brednie sondażowe.

W nocy z 27 na 28 stycznia zamarzły na śmierć w Polsce co najmniej 4 osoby. Ciekawe co dziś powiedzą w telewizji publicznej? Czy redakcja „Wiadomości” stwierdzi, że…” znowu wzrosło poparcie dla PO, bo ilość przeciwników Platformy Obywatelskiej zmalała tej nocy o co najmniej 4 osoby”?

Ja już nie będę oglądał  „Wiadomości” TVP1 ani dziś ani jutro, bo telewizja kłamie.

Rajmund Pollak